Już w holu wita nas głęboka ceglastoczerwona barwa. Działa jak teatralna zapowiedź — sygnał, że za moment wydarzy się coś nietuzinkowego. Jednolita paleta oplata ściany, sufit i podłogę, a czarne, horyzontalne linie prowadzą wzrok w głąb mieszkania. To subtelny ukłon w stronę stoczniowych konstrukcji, które tuż za oknem przypominają, gdzie jesteśmy i skąd płynie inspiracja.

W tej przestrzeni centralne miejsce zajmuje polski design lat 60. i 70., ale podany w świeży, współczesny sposób. Znajdziemy tu odnowioną komodę o modernistycznych liniach oraz fotel, któremu nowa tapicerka przywróciła lekkość i elegancję.
Dekoracje? Prawdziwy miks polskiej ceramiki i szkła użytkowego — zarówno vintage, jak i projektów najnowszych twórców. Te drobne przedmioty, każdy z własnym charakterem, układają się w kolekcję, która wprowadza do wnętrza atmosferę domowej galerii i działa jak delikatne mrugnięcie okiem.

Wyrazista paleta barw wydobywa z mebli ich naturalną głębię. Ciepłe drewno świetnie łączy się z surową podłogą, a ceglasta zabudowa kuchni tworzy duet z oliwkowymi akcentami wyposażenia. Oświetlenie inspirowane estetyką retro dodaje wnętrzu charakteru i miękkiego światła.

Sypialnia tonie w głębokiej zieleni — barwie o lekko historycznym, niemal gabinetowym
charakterze, która jednocześnie działa kojąco. Autorskie poduszki Mai Laptos w odcieniach
burgundu, żółcieni i mchu tworzą miękką, wielowarstwową kompozycję przełamującą tło.

Symetrycznie nad łóżkiem zawieszono plakat filmowy „Lolita” autorstwa Bartosza Kosowskiego,
za który artysta otrzymał złoty medal Stowarzyszenia Ilustratorów w Nowym Jorku. Jego
vintage’owy sznyt to  przypomnienie, że w tym mieszkaniu historia
nie przygniata, lecz inspiruje i współtworzy narrację.

Łazienka konsekwentnie rozwija język całego mieszkania — zarówno w detalach, jak i w
odważnej, materiałowej palecie. Kwadratowe płytki podłogowe w retro duchu tworzą miękką,
zieloną płaszczyznę, której rytm przywodzi na myśl wzór dawnej koszuli w kratę.

Kontrapunktem tej spokojnej powierzchni jest kabina prysznicowa w głębokim odcieniu bordo,
wykończona płytkami o charakterystycznym kształcie biszkoptów. Zestawienie organicznych
form i nasyconych barw — z delikatnym przymrużeniem oka — dodaje wnętrzu lekkości,
zachowując przy tym jego wysmakowany charakter

Całość tworzy wnętrze, które  mimo niewielkiej skali  emanuje wyjątkową osobowością. To
przestrzeń odważna, lecz wolna od krzykliwości; sentymentalna, ale daleka od muzealnej
dosłowności. Mieszkanie nie aspiruje do skandynawskiej neutralności — zamiast tego
świadomie wybiera kolor, fakturę, pamięć przedmiotów i szacunek dla rzemiosła.

To miejsce, w którym nowoczesność spotyka się z industrialnym dziedzictwem Stoczni, a design
sprzed pół wieku harmonijnie współgra z dzisiejszą estetyką. Wnętrze zdaje się mówić pełnym,
świadomym głosem: wie, skąd pochodzi, i z dumą opowiada historię swojego otoczenia.